خطیب بزرگ و مدافع مذهب اهل بیت(ع) ، سید حسین فالی ، از قول جد مادریش مرحوم شیخ حسن حائری معروف که در شهر کربلا به شیخ حسن کوچک معروف بود ، کسی که از پیشکسوتان منبر حسینی آن روز بود و در خدمت گزاری سیدالشهداء ابی عبدالله الحسین(ع) ممتاز و دارای شخصیت نادر در ایمان و تقوا و ورع بود ، نقل کرد و گفت :

یک روز در کتاب اسرار السلاطین از کتاب های خطی خزانه ی ابوالفضل العباس (ع) خواندم که متن آن چنین است :
نادر شاه وزیری شیعه به نام میرزا مهدی داشت. بعد از آنکه نادرشاه کشور هندوستان را فتح کرد وزیر شیعی خود را خواست ، وزیر از نادرشاه درخواست سفر به عتبات مقدسه در عراق را کرد. زمانی که نادر شاه خواسته ی وزیر را شنید آن را مسخره کرد و به استهزاء گرفت و به او گفت :
شما شیعه مردگان را می پرستید ، کسی که صدها سال است از این دنیا رفته است آیا می روید سر قبر او و به او سلام می کنید ؟
وزیر شیعی گفت :
شکی در ظاهر نیست که او رحلت کرده است ولیکن آن ها کارهایی می کنند که از عهده ی زنده برنمی آید و این مردم همیشه معجزات و کرامات آن ها را می نویسند. و از دلایل این حرف یکی از کرامات پدرش مولا علی(ع) سلطان نجف است که حیوان نجس العین نزدیک به مقام پاک او نمی شود و عجیب تر اینکه خمر به نزدیک مقام پاک او نمی رسد مگر اینکه فاسد می شود و تبدیل به سرکه می گردد و خاصیت مستی اش را از دست می دهد. 
زمانی که نادرشاه این حرف را شنید گفت :
اگر چنین باشد که شما می گویید من با تو می آیم تا این کرامت و معجزه را تماشا کنم. 
بعد از آن نادرشاه به سمت عراق حرکت کرد وقتی به نزدیک حرم امیرالمومنین(ع) رسید شیشه ای را که در آن خمر بود و آن را محکم بسته بود خارج کرد و دید بوی سرکه از آن متصاعد می شود پس ، آن را باز کرد و طعمش را چشید و دید که به سرکه تبدیل شده است ، بعد سگی را خواست که به نزدیکی حرم مطهر امیرالمومنین(ع) وارد کند هر چه کوشید نتوانست و سگ اصرار داست که از جایش حرکت نکند پس زنجیری به گردن او بستند و او را کشیدند تا اینکه زنجیر پاره شد و نتوانستند آن را وارد منطقه ای که محیط به حرم شریف بود وارد کنند.
وقتی نادرشاه این معجزات و این کرامات بزرگ را دید برای مولا خاشع و خاضع شد و گفت من چون این کرامت آشکار را دیدم از شما می خواهم مرا با زنجیر آهنی که سگ را به آن بسته بودید ببندید تا وارد ضریح مولا امیرالمومنین بشوم. مردم کار نادرشاه را تصدیق نکردند و گمان کردند دیوانه شده است و بعد از آن روشن شد که او هیچ باکی ندارد و بعد از لحظاتی مرد غیر آشنایی آمد ، با هیبت بود و به نادرشاه نزدیک گردید و زنجیر طلا را به گردن نادرشاه گذاشت و او را به سوی قبر امیرالمومنین(ع) کشاند ، چون به قبر مطهر رسید تا خشوع و ترس و ادب وارد شد و تاجی که از پادشاهان به او ارث رسیده بود و قیمتش خیلی زیاد بود آن روز به روی ضریح گذاشت و گفت :
تو پادشاهی ای سید من و ای مولای من و من یکی از بندگان کوچک تو هستم و طمع دارد که سگ در خانه ات باشم.
سپس در نجف اشرف ماند و مقرر کرد که قبه ی طاهره را برای مولا امیرالمومنین(ع) از کاشی تبدیل به طلا نمایند و پس از آن به زیارت عتبات مقدسه در کربلا رفتت و از نزدیک شروع به شنیدن فصول مشاهد واقعه ی طف دردناک و آنچه بر اهل بیت(ع) در روز عاشورای خونین گذشت کرد و بسیار متاثر شد و بسیار گریست. در این سیاق حدیث پیرامون قهرمانی های ابوالفضل العباس(ع) و آنچه که از محنت و مصایب و سختی در آن روزی سخت بر او دور می زد. از حاضران همراهش سوال کرد :
قبر عباس(ع) کجاست؟
گفتند : قبر عباس(ع) در جهت دیگری است. راهی که به آن منجر می شود به او معرفی کردند به سوی آن رفت و چون چشمش به حرم صاحب جلال و عظمت و هیبت قمربنی هاشم(ع) افتاد دید که هیبت و عظمت آن از حرم برادرش سیدالشهداء ابی عبدالله الحسین(ع) کمتر نیست . 
نادرشاه از حاضران سوال کرد علت و حکمت اینکه حضرت عباس(ع) کنار برادرش امام حسین(ع) دفن نشده است چیست؟
جواب دادند که علت آن این است که عباس(ع) به برادرش امام حسین(ع) وصیت کرده در آن مکانی که روز عاشورا به زمین افتاده و به خون آغشته شده است دفن شود. حسین(ع) خم می شود که او را حمل کند عباس(ع) چشم خود را باز کرد و دید که می خواهد او را ببرد. گفت : اراده ی تو کجا است ای برادر؟ گفت : به خیمه. گفت : ای برادر به حق جدت رسول خدا(ص) که مرا با خود نبر و مرا در اینجا بگذار. پرسید برای چه؟ او گفت : من از دختر تو ، سکنه خجالت می کشم چون وعده ی آب به او دادم و آن را نیاوردم. 
همه ی علما کوشیدند و حضار که او را قانع کنند که عباس(ع) خودش خواسته است در آنجا بماند ولی نادرشاه به آن قانع نشد. 
در این اثناء صدای جوانی از جانب ضریح مطهر ابوالفضل العباس(ع) و با لهجه ی محلی بلند شد و گفت : یخو زینب سویلی چاره ، ای برادر زینب به فریادم برس. 
نادرشاه گفت: این ضجه چیست و چه اتفاقی برای این جوان افتاده و چه می خواهد ؟ جوان گفت : من از قبیله ی مسعود هستم و ساکن خارج شهر کربلا در فاصله ی دو یا سه فرسخی آن هستم و در نزد قبیله هایمان عادت این است که عروس و داماد را به حرم حضرت عباس(ع) می بریم و نزد او پیمان می بندیم که خیانت به یکدیگر نکنیم و اگر غیر از آن بود عباس(ع) جزای خیانتش را بدهد امشب شب زفاف من است و ما به سمت حرم ابوالفضل(ع) در حرکت برای تلاوت پیمان نزد او بودیم. عده ای از سارقان مسلح به ما حمله کردند و ما اعتراض کردیم ، اما در یکی از راه ها زوجه ی مرا با زور دزدیدند ، آمدم نزد حضرت ابوالفضل العباس(ع) برای درخواست نجات و کمک. نادرشاه از شنیدن ماجرا بسیار متاثر شد و به او گفت : به زودی در پیدا کردن زوجه ات و برگشت او به نزدت تا شب می کوشم. اما جوان که نادرشاه را از قبل نمی شناخت توجهی به کلامش نکرد.
جوان گفت : من از تو کمک نمی خواهم بلکه آمده ام به سوی برادر زینب کبری که در حل آن به من کمک کند ، و از او می خواهم زوجه ی مرا به سرعت ممکن به من برگرداند و دزدان را جزای عاجل بدهد. 
پس نادرشاه از جرات کلات آن جوان با او قبول نکردن مساعدت او غضبناک شد و گفت : خوب اگر عباس(ع) زوجه ات را به تو برنگرداند قبل از رسیدن شب من شخصا به حساب تو اقدام می کنم. 
سپس جوان خم شد و با صدای بلند رو به سوی عباس کرد و گفت :
ای پناهگا کسی که پناهگاه ندارد ، ای پسر امیرالمومنین(ع) به داد من برس.
هنوز کلامش تمام نشده بود که صدای هلهله و فریاد زنی از داخل حرم مطهر و صدای عروس بلند شد که گوش زائران را کم می کرد و او می گفت : 
ای ابوفاضل تو را عالی دیدم متشکرم ای برادر زینب. 
نادرشاه دستور داد تا این جوان و عروسش را نزد او ببرند تا از نزدیک داستان او آنچه بر او گذشته بشنود. آن عروس پاسخ داد وقتی دزدان مرا گرفتند و از شوهرم جدا شدم و در دست آنها چون اسیر گرفتار بودم ، چاره ای جز توسل به باب الحوائج ، ابوالفضل العباس(ع) نداشتم ، پس به ایشان توسل کردم و او را قسم دادم و گفتم :
به حق خواهرت زینب کبری(س) مرا نجات بده از آنچه که گرفتار شده ای.
در این اثناء اسب سواری از طرف کربلا آمد و به دزدان دستو داد که مرا رها کنند آن ها کلام اسب سوار را رد کردند و به اوهجوم بردند که او را بکشند. در این هنگام با شمشیر ، برق آسا گردن آن ها را زد و جسد آنها را در صحرا انداخت. این بود آنچه من دیدم .
بعد از آنکه نادرشاه ماجرا را شنید و این کرامت بزرگ را به چشمش دید قانع شد که ابوالفضل العباس(ع) نزد برادرش حسین (ع) این منزلت بزرگ را داشته باشد و بعد از آن دستور به توسعه ی حرم مطهر قمر بنی هاشم (ع) و بنای مسجد در پهلوی سر شریف را داد و نیز دستور به تعمیر صحن شریف و رواق محیط به آن را داد و آن سال 1153 قمری بود. 
و در عقیدة الشیعه آمد است و قبه ی این مشهد غیر طلا است چون می گویند نادر شاه وقتی که دستور به ساختن آن داد در خواب شخصی را دید و گمان کرد که ابوالفضل العباس(ع) است که او را سرزنش کرد و گفت:
من به جهت سن از حسین کوچکترم و من نیستم جز خاک پای او ، بر تو است که در بنا بین سید و بنده فرق بگذاری.

عقیدة الشیعه
چهره ی درخشان قمر بنی هاشم (